เฮ้อ........ โล่งไปหน่อยนึง
หลังจากสอบหัวข้อศิลปนิพนธ์เสร็จแล้ว
เดือนนึงที่เตรียมมาก็ผ่านพ้นไปได้ด้วยดี หลังจากตุ้มๆต่อมๆว่าจะรอดรึเปล่า
แต่นี่ก็ยังแค่การเริ่มต้นเท่านั้น เพราะว่ายังมีอีกหลายด่านที่ต้องฝ่าฝันไป
ชาร์ตที่ทำเพิ่มีก3อัน
แปลนรวม
สถานที่ท่องเที่ยว
ส่วนต่างๆของรีสอร์ต
mood- style
ต่อจากเอนทรี นี้
คืนก่อนวันพฤหัส เพื่อนๆมีน้อยคนนักที่จะได้นอน
สี่ทุ่มเราก็ไปปริ้นชาร์ต ไปๆมาๆก็รอเป็นเพือนคนอื่นถึงตีสาม
กลับมาก็มาแก้ proposalแล้วก็เอารูปแปะชาร์ต แปะจนไม่มีที่จะเดิน
ที่นอนก็ไม่มีเพราะเต็มไปด้วยชาร์ต คิดว่าอีกสองชั่วโมงก็คงไม่นอนมันแล้ว
เฟินโทรมา 7โมง จะเอาproposal มาปริ้น 7.50 ชีถึงมาปริ้น
เร่งๆไปมหาลัยให้ทันเซ็นชื่อสอบ เห็นอาจารย์ฐาคนเดียวอกนั้นยังไม่เห็นใคร
ยังไม่มีเซ็นชื่อ ปัดไซโคให้กลับมาเปลี่ยนชุดนักศึกษา เพราะใส่ช็อบไป
เราจำเป็นต้องกลับหอเพราะลืมproposal เอาไว้ มาที่ห้องสอบ ก็ยังไม่เห็นอาจารย์มา
เพื่อนๆทะยอยกันเข้ามา proposalแต่ละคนหามาก ชาร์ตเยอะมาก
ทำให้เราคิดว่า พวกรึงจะทำหนาไปทำไม นี่มันแค่เสนอหัวข้อนะเว้ย
(แอบอิจฉาเล็กๆ) เพราะทำมาแค่11หน้า แต่ว่าคนอื่นเค้าใส่แปลนไปด้วยมันก็เยอะ
จริงๆแล้ว ควร
1. ทำอะไรที่มันประหยัดที่สุด
2. ไม่ต้องใส่แปลนเข้าไปใน proposal หรอก เพราะว่า
2.1 เปลืองเงินปริ้นแปลนเปล่าๆ
2.2 อาจารย์แทบจะไม่ดู
2.3 เดี๋ยวตอนออกแบบกต้องปริ้นไป
3.ชาร์ตไม่ควรเกิน10 เพราะ
3.1 ตอนแรกให้เวลาพรีเซนต์ 15นาที(4แนรก) ตอนหลังให้ 5นาที
3.2 บางทีอาจารย์ก็ไม่ได้แหงนมาดูชาร์ต
4. พูดให้มันกระชับ ตรงประเด็น เนื้อๆ อะไรไม่รู้ก็ลไวเก่อนอย่าเพิ่งพูด
เพราะบางอย่างอาจจะวกถามแล้วาฆ่าเราก็ได้ถ้าเกิดว่าตอบไม่ได้
มี3 กลุ่มที่ขึ้นสอบหัวข้อ
กลุ่มละ 30กว่าคน
ในความร้สึกเรา กลุ่มเราที่ขึ้นสอบ ที่มี อ.ประสงค์ถาม
นี่หินที่สุดแล้ว ถ้าตอนที่แกอยู่ถามอะนะ แกถามบางคำถามที่ตอบไม่ได้
แบบวัตถุประสงค์ไม่ชัดเจน วิธีแก้ปัญหา งานระบบ คอนเซ็ป..... จิปาถะ
ถ้าแบบตอบไม่เคลียร์ ก็จะโดนคำถามวกไปเรื่อยๆ เล่นเอาไปต่อไม่เป็นกันเป็นแถบๆ
ขนาดปัดแจ่มยังโดนเลย เปิ้ลดูเหมือนจะร้อไห้ ต่ไม่รู็มันบิวหัวเราะรึเปล่า
เพราะโดนคำถามว่าจะทำยังไงให้โรงพยาบาลที่ออกแบบให้ผู้ใช้มีความรู้สึกดีขึ้น
จกบรรยากาศที่เห็นเลือด (อะไรเทืกนี้แหละ) เป็นเพราะส่วนนึงมันเขียนไม่รู้เรื่อง
พรีเซนต์ไม่รู้เรื่องด้วย เปิ้ลก็ตอบว่าใช้สีช่วย อาจาย์ก็เลยยิ่งยิงใส่ประมาณว่า
ถ้าเกิดว่าผู้ป่วยที่เสียเลือดแล้วค้าไปโรงพยาบาลคุณเห็นสีสวยเค้าก็บอกหมอว่า
เดี๋ยวก่อนหมอ ห้องนี้สีสวย ปมาณว่าจะดีขึ้นทันที....เหรอ แบบอะไรแนวๆนี้
แกถามใจร้ายเกินไปเปล่านะ? คือเราก็ไม่ได้อยากซ้ำเติมเปิ้ลโดยการหัวเราะ
หรอกนะ แต่ว่าที่อาจารย์พูดมันขำจริงๆ
เปิ้ลคิวที่3มั้งถ้าจำไม่ผิด ตอนนั้นก็จะที่ยงแล้ว
แล้วเราคิวที่17 เกือบบ่าย3
นอนรอไป10 กว่าตื่น ดมยาดมแล้ว ดมอีก (ปกติไม่ดมยาดมนะ)
แต่คือช่วงบ่ายแกไล่พวกเรามาจากห้อง แล้วสอบแบบเดี่ยว มีคณะกรรมการสามคนนั่งสอบไป
พวกที่รอสอบก็นั่งดูนอกหน้าต่างไม่รู้ว่าแกพูดอะไรไป นั่งดูเหมือนหนัง เหมือละคร
ดูสีหน้าอาจารย์ ท่าทาง ดูหน้าซีดๆของเพื่อน ดูมือสั่นๆของพี่ต๊ะ ดูหน้าพื่อนที่หันมามอง
เหมือนจะขอความช่วเหลือ ดูหน้าหมองๆเวลาตอบคำถามไม่ได้
เราเฮฮาเมื่อถึงคิวเพื่อนเข้าไป เฮฮาเมื่อมันเดินออกมา
และเริ่มลุกลี้ลุกลนเมื่อจะถึงตาเรา และก็ไปรายงาน
ตอนเข้าไปสอบหัวข้อ
มันเป็นความทรงจำที่รวดเร็วมาก
เอาpropsal ไปแจกให้คณะกรรมการคนละชุด
แบกชาร์ตไปนำเสนอ สคริปที่จำมาไหลออกจากหัวไปหมด ที่เตรียมมาไม่ได้อ่านสักบรรทัด
พดถึง อ.ปราณบุรีสภาพแวดล้อม เริ่มพูดถึงไซต์ที่ทำ
แล้ว......
เหมือนโชคเข้าข้าง อ.ประสงค์ก็เดินออกไปคุยโทรศัพท์ข้างนอก
อ.ฐา เริ่มเร่งๆใหเราพูดให้จบเร็วๆ เหมือนจะรู้กันกับอาจารย์นถาพรรณ
พรีเซนต์แปลนรวม แปลนส่วนที่จะทำ คอนเซ็ป
ชาร์ตนึงไม่ถึงนาทีด้วยซ้ำ ที่ตูำมันยังนานกว่านี้เลย ในใจก็อยากพูดนานๆให้คุ้มกับเวลาที่ทำ
อาจารย์ฐถามเรื่องคอนเซ็ปว่า แคริเบียนกับไทยมันจะเข้ากันยังไง
เราก็อธิบายไปว่า สถาปัตย์ที่มันค่อนข้าจะเปิดรับลม มีไม้ระแนงเยอะ
แล้วก็วัสดุต่างๆ แกก็บอว่ให้ไปทชาร์ตเปรียบเทียบวิเคราะห์มา
ก็แค่นั้น 2นาทีถาม รวมๆ แป๊บเดียวมาก
พรีเซนต์เสร็จอาารย์ประสงค์ก็เดินเข้ามา
ตาต่อไปเป็นของมด
ไม่รู้ชะตากรรมของมดเป็นยังไงแต่ยังไงเราก็รอดไปหวุดวิด
ทั้งๆที่ไม่ได้ไปบนศาลยีราฟ (พี่ต๊ะบอกว่าน่าจะไปบน)
เราบอกว่าดีแล้ว เพราะแกคง้อซื้อยีราฟไปถวาย
แต่แกก็โดนไปเต็มๆเรื่องงานฐานราก อาคารสูงอย่างคอนโด แล้วก็งานระบบต่างๆ
แต่ว่าแกก็คงรู้จักคนที่ทำโครงการคอนโดละมั้ง ไม่งั้นกคงไปดูก่อสร้างไม่ได้อะ
อ.ประสงค์แกกะให้เรารู้ไปซะทุกเรื่องใช่มะ
ตายละ รายงาน วิชาprofessioal ยังไม่เสร็จเลย อาประสงค์มาสอนแทนอาจารย์นภาพรรณ
อีกต่างหาก หวาดกลัวๆ
เพราเรเคยติด I วิชาแก
แต่ยังไงเราก็ผ่านมาด้วยดีลกันนะ ไม่ต้องมาซ่อม หรือว่าพรีเซนตรอบสอง
เพราะมันจะช้าแล้ก็หน่วงไปอีก ก็จะเตรียดขึ้นไปอีก
ยังมีมินิทีสิส
แล้วเวิคชอบที่ต้องส่ง 29 นี้อีก
บรรยากาศร้านล้างรูปตอนตีสามนี่เราเพิ่งเคยสัมผัสกับเพื่อนๆก็งานนี้แหละ
ซึ้งจริงๆ ทีสิส ทำให้เรามีประสบการณ์ที่หาได้ไม่ง่ายจริงๆ
