M_intd Blog

ไม่ค่อยมีเรียนก็เลยฟุ้งซ่าน ง่นง่าน อะไรไมได้ดั่งใจก็เลยอยากบ่น

มีหลายเรื่องสุมอยู่ในหัว มันปะทุอยู่เบาๆ ไม่ถึงกับจะระเบิดแต่มันก็ทำให้เราหงุดหงิด

1. เรื่องโจทก์เก่า โจทก์ใหม่

    เราเป็นพวกเก็บรายละเอียดทุกอย่างได้ดี จำทุกอย่างได้แม่น และไดอารีบ่นๆ

มีหลายเวอร์ชั่นสารพัด อยากเขียนอะไรก็เขียนไปทั่ว วันดีคืนดีก็เก็บมาคิด

ให้ปวดเซลล์สมอง  เรื่องก็วนๆอยู่ทำนองว่า  "ทำไมกูทำดีไม่ได้ดี

กุช่วยคนมาก็มากแต่ไม่มีใครมาช่วยกุ"  นั่นแล..... คือ ก็คิดได้ว่าคนมันก็งี้

แหละ ใครจะมาดีเหมือนแม่เรา ให้ตังใช้ พาไปเที่ยว......

แต่กุไม่ใช่หมอโฮจุนนะเฟร้ย.... กุไม่ใช่คนดีที่โลกรอ

มีปัญหาอะไรก็โทรหากุให้กุช่วย คิดถึงกุซะงั้น กุไม่เก็บตัง ทำฟรี ยินดีช่วย

แล้วพอกุขอให้ช่วยหน่อย มิได้ มิว่าง มิสามารถ ทุกรายสิน่า...

แล้วชอบหลอกให้กุซื้ออะไรมาหารกันแล้วเจือกไม่จ่ายด้วย ทำเนียนๆ

ให้ตายสิ...คบกับกรุเพื่ออาราย  ใจดีมั่งเป็นม้าย ด้วยความที่เราไม่ทันคน

จนปัญญาทึบๆ ทำให้มีโจทก์ที่ไม่ถูกกันกับกรุมากมาย มานับดู

ทำไมวะ กรุมันก็ไม่ได้ชั่ว เลวร้ายไรเลย แต่ทำไมคนชอบเป็นแสน คนเกลียดเป็นล้าน

ใช้กรุ ด่ากรุ นินทากรุ ไม่ช่วยกรุ  ดีเลิศ.............เฮ้อ

2. คาดหวัง คาดหวัง

ถ้าไม่ใช่การคาดหวังส่วนตัว

ก็เป็นการคาดหวังของคนอื่น

ทุกคนจะคิดว่าเปเปอร์ทีสิส กับพรีเซนต์เราจะต้องดีเลิส

มันก็จะมาขอสูบ ดูดไป และเมื่อพบว่า กรุยังทำไม่เสดแม้แต่น้อย

ช่วงนี้มันขี้เกียจ ชอบเผาส่งตอนใกล้ๆสอบ ไฟมันเยอะดี

มันก็จะทำท่าผิดหวัง มาดูดไปและก็ประมาณว่า "แค่นี้เองง่ะ"

เออค่ะ....กรุผิดไหม แล้วก็จะชอบทำปฎิกิริยาว่ากูจะหวงไม่ไห้สูบข้อมูลไป

ซึ่งแบบว่า.....กูไม่เคยพูดเลยนะ เออ....กุผิด กุผิด กุงก

3. อิมเมจกรุมันไม่ดี

เรามันคนธรรมดา ต๊องๆ เฉิ่มๆ มันคิดว่ากรุต๊องแล้วทำไมงานกรุดี

เออ.....ได้ยินมากับสองหู กุยอมๆๆๆๆๆๆ  แล้ว

โอ๊ยๆ  มีแต่เรื่องลบๆ ทำไมเป็นคนธรรมดามันยุ่งยากจังฟระ

ไม่สนกระแส แต่มักจะโดนกระแสรบกวนอยู่เรื่อย

ฮึ๋ย- ฮึ๋ย  สงบสติๆ  อย่าแคร์สื่อ  เธอไม่ใช่คนที่จะหวั่นไหวกับอะไรง่ายๆนะ

อย่าติสแตกแค่โดนด่าบ่อยดิ  งือๆ  ก็มีปัญหาเอง เข้าใจตัวเอง

ปรึกษาตัวเองเสร็จสรรพ โอ....แม้เจ้า

4. กรุไม่เข้าใจตัวเองหรือไม่เข้าใจคนอื่นกัน

อันนี้ก็เป็นอะไรที่ค่อนข้าวน่าสับสน เรามีเพื่อนคนนึงที่มีนิสัยปรหลาด

ที่อยู่ๆอยากทำอะไรก็ทำ ชอบอะไร ไม่ชอบอะไรเป็นพักๆ

มันเหมือนลมพายุ คาดเดาอะไรไม่ได้ อยากมาหาก็มา ไม่มาก็หายไปนานเลย

ชวนไปกิรข้าวเดินไปสิบกว่าร้าน ไม่กิน ไปกินเครป

เดี๋ยวก็อยากประหยัดตังไม่อยากเสียตังแพงๆ ทำตัวงกเป็นพักๆ

แล้วอยู่ๆชีก็ไปเดินช็อบมาคนเดียวได้ของมาเพียบ

มันเป็นคนที่ขึ้นๆลงๆมาก  กรุชวนไปเรียนพิเศษตอนแรก บอกจะเรียน

แล้วอีกวันไม่เรียน แล้วก็กลับมาสนใจอีก แล้วอีกวันมึงก็ไม่เรียน

คือ กุก็ไม่ใช่คนเซ้าซี้ กุเคารพการตัดสินใจมึงนะคะ แต่มึงทำกรุมึนค่ะ

คือแบบ เราก็เลยมึนว่ากรุเข้ากับคนยากเหรอฟระ กรุไม่พยายามเข้าใจมันเหรอฟระ

แม่งชอบแอบด่ากรุด้วย ไม่ใช่ลับหลังนะ มันจะแอบแซบมา

ตอนที่กำลังคุยกัน ประมาณว่า "กุว่าทำไมไอกรีนมันต้องทำอารมณ์เสียเวลา

รุ่นน้องทาสีไม่เรียบ น่าจะสอนแบบอารมณ์ดีก็ได้นี่เนอะ"

มันก็จะต่อว่า เอ็มก็เหมือนกันแหละ และเลยไปถึงความผิดกรุซะงั้น

เฮ้ย....นี่กรุนินทาไอกรีนอยู่นะเฟ้ย ไมเปลี่ยนมานินทากรุ

คือ กุเคือง  ไม่ค่อยชอบให่ใครมาด่ากุบ่อยๆ ฟังบ่อยๆแล้วอารมณ์เสีย

5. ชอบหลอกตัวเอง

- ชอบหลอกตัวเองว่าไม่เครียดเรื่องทิสิส สะกดจิตตัวเองว่า อย่าล๊กๆ พูดให้คำปรึกษา

คนอื่นได้หมด แต่ตัวเองเอาไม่รอด เกือบตายสาหัส

- ชอบหลอกตัวเองว่ากินขนมไม่อ้วนหรอก เดวค่อยไปวิ่ง

แล้วก็ไม่ได้ทำอะไรทั้งสิ้นนอกจากไร้สาระ การบ้านภาษาฝรั่งเศสไม่ได้ทำ

และมานอน ตื่นมาผวากับงานที่ต้องส่ง

- ชอบหลอกตัวเองว่าอนาคตสดใส ออเรนจิ แต่จริงๆก็พูดให้ตัวเองดีใจไว้ก่อน

- ชอบหลอกตัวเองว่า ไม่กลัว ไม่กลัว เราทำได้ทุกอย่าง

แต่จริงๆแล้วเรากลัวมากๆ

6.กลัวแม่ผิดหวัง

ยิ่งใกล้เรียนจบเรายิ่งรู้สึกเหมือนชีวิตจาหาไม่ เพราะจะไม่ได้ตังจากแม่

กลัวใช้หนี้แม่ไม่หมด กลัวจะสอบไม่ได้ ......คาดหวังแทนแม่

เพราะโดนแม่คาดหวังมาหลายรอบ

การเป็นลูกคนเดียวมันก็ไม่ใช่อะไรที่สบายเลย

คือ  ห้ามตาย ห้ามทำชั่ว ต้องไปให้สูงๆ

กว่าเราจะต่อสู้ดิ้นรนมาเรียนอินทีเรียได้ก็โดนกดดันมาเยอะ

แล้วถ้าจบมาแล้วยังไม่ได้เรื่องได้ราว ก็จะโดนแม่ด่ายับ

คือเรากลัวแม่ด่า จริงๆเราก็คุยกับแม่บ่อย แต่แม่เราจะเข้มงวดมาก

ดุมากทุกเรื่องเลย ถ้ากินข้าวแล้วไม่เรียบร้อย จับช้อนส้อมไม่ถูกก็โดนด่า

ไม่กินผักก็จะโดนว่า มีหลายครั้งตอนเด็กๆเราเป็นพวกที่ชอบประชดมาก

แต่โตขึ้นเราก็ไม่ได้ทำแล้ว เพราะโตแล้วเข้าใจดีว่ามันไม่ดี

เราอาจจะดวงดีที่ได้อะไรหลายอย่างมาง่ายกว่าคนอื่น

คือโอกาสมันอำนวยมา เราก็ทำ ทำให้เราไม่ค่อยชอบผิดหวัง

เป็นความกลัวอย่างนึง แม้ว่าปกติเราจะทำตัวร่าเริงให้ทุกคนอื่นเห็น

แต่เราก็เสียเซลฟ์ได้ง่ายๆนะบางทีถ้าทำอะไรไม่สำเร็จ

ช่วงนี้ไม่มีเพื่อนร่วมอุดมการณ์ทำอะไรเลย

ก็เลยรู้สึกว่าโดดเดี่ยว..... เหมือนกัน

แต่ด้วยนิสัย  กุไม่ง้อก็ได้  ทำให้เราตัดสินใจทำอะไรไปในแบบของเรา

กุทำสำเร็จเป็นพอ .... เราไม่ถนัดทำงานเป็นทีมเลยให้ตายสิ

มันเป็นอย่างนี้ไปตั้งแต่เมื่อไหร่ เราชอบคิดว่า

คนอื่นแม่งทำช้า คิดช้า ทำไมชอบรอให้อะไรผ่านไปนานๆไม่ทำซักที

แล้วเราก็เลยทนไม่ได้ ขอลุยเองดีกว่า......

คือ เป็นนิสัยส่วนตัวไปแล้ว ที่เราไม่ค่อยอดทนรอ

นั่นก็มาจากความคาหวังส่วนตัว ที่ชอบคิดว่าจะทำอะไรได้แบบไหนเป๊ะ

เราไม่ชอบคนที่ไม่ชัดเจนครุมเครือ เรื่องมาก รู้สึกรำคาญถ้าเจอพวกชอบแถ

เรานับถือคนที่เก่งๆ

แล้วก็พยายามเรียนรู้จากพวกเค้า

สิ่งที่ถนัดของเราคือจดจำ คิด คิด อ่าน เขียน ทำตัวธรรมดา

เราเข้าใจอะไรง่ายๆ ถ้าพูดกับเราตรงๆ และไม่เอาเปรียบเรา

สิ่งที่เราเกลียดคือ คนเจ้าเล่ห์ นอกนั้นจะชอบอะไรแปลกๆเพี้ยนๆรับได้หมด

พวดวิชาการเราก็ฟังได้  แต่พูดมากเกินไปเรารำคาญ

- -*

พอมาถึงบรรทัดนี้ก็เริ่มรู้สึกว่าทำไมกุช่างมีออร่าดำมืดออกมาเยอะขนาดนี้

ปล.พรุ่งนี้จะไปเคสที่หัวหินอีกแล้ว จะเอารูปมาฝากนะจ้ะ