M_intd Blog

     คนเราเมื่อเจอกับความสุข ความทุกข์มันก็ต้องมีเข้ามาบ้าง อาจจะในกรณีของเรา

มันตรงมากๆ ปี4 มีอะไรเข้ามาทดสอบเราเยอะมาก เกียวกับผู้คน ปกติแล้วเราไม่ใช่คนที่

จะไปหาเรื่องใส่ตัวเลย เป็นคนโลกส่วนตัวสูงมาก แต่เมื่อมีเหตุให้ต้องรู้จักใครเราก็จะผูกมิตร

กับผู้คนได้ง่ายมาก ยกเว้นเรื่องเดียวที่เราค่อนข้างโง่มากถึงมากที่สุด " เรื่องเงิน"

เล่าเรื่องแย่ๆก่อนละกัน

    เมื่อวานนี้ไปงาน อินทีเรีย อินเทรนด์  ชวนเพื่อนไปไม่มีใครไปกะกุสักคน แต่ว่าเราก็ไป

เพราะเราอยากรู้ผลเวิคชอบ เป็นเวิคชอบที่เราไม่ได้รับความร่วมมือจาพื่อนในกลุ่มเท่าไหร่

แตว่าเราก็ทุ่มเทนะ มันเหมือนกับหัวข้อที่เราทำเลย เด็กกำพร้า  โปรเจคนี้เป็นเด็กกำพร้า

ที่น่าสงสาร เราเลยต้องทำมัน ไม่งั้นใครจะทำ เริ่มจากตอนที่ไปพรีเซนต์ตอนที่เป็นวีดีโอ

คนในกลุ่มไม่มีใครไปเลย คนรามันมีเหตุผลกันทั้งนั้นจะไม่สบาย งานเยอะ ....มากมาย

แล้วเราไม่มีเหรอ  เหตุผลที่เราทำงานนี้ก็คือ เราทำอะไรแล้วอยากทำให้ถึงที่สุด

เรียนอินทีเรีย งานมันก็เยอะอยู่แล้ว อดนอน ไม่สบาย เหนื่อย ไม่มีใคร่ไม่เป็นหรอก

     แต่ว่ามันเริ่มจากวันนั้นแหละ วันที่เราต้องนั่ง แท็กซี่400 เพื่อไปพรีเซนต์คนเดียว

แล้วหลังจากนั้น็ไมีใครสนใจโปรเคเลย บอกให้ทำโมเดล ก็บอกว่าที่ร้านมีเด็กถาปัดมา

เหมาโฟมไปหมดเลย ก็เลยไม่รู้ะทำยังไง เราก็บอกว่าถ้าทำเสร็จแล้วโทรมาบอกด้วยนะ

อีกคนก็หายไปเลยจากสารบบ พอโทรไปถามชื่อจะเอาใส่ชาร์ต ก็บอกชื่อ

แต่ไม่เคยถามกุเลย กุทำงานไปถึงไหน กุเหนื่อยไหม ให้ช่วยอะไรไหม 

ไม่มีๆ เราไม่ว่าหรอกแค่นั้น

    แต่พอได้ที่1  เรารู้ว่างานเรามันอาจจะออกแนวต๊องๆ ตีบไม่สวย 3ดีไม่เด้ง

เพราะเรา ไม่ได้เทพเหมือนคนอื่น คนในกลุ่มอาจจะทำ 3ดี สวยกว่ากุก็ได้ ไม่เถียง

แต่มึงก็ไม่ได้ทำไง ไม่ใช่เด็กแล้วนะที่กุจะต้องป้อนงานให้ทีละคน โทรมาสักนิดก็ก็ยังดี

โทรมาแล้วไม่ช่วยก็อ้างไปเรื่อย

มึงจะโทรมาทำไม?

     พอได้ที่1 เราบอกคนในกลุ่มว่า เราจะให้คนละแค่ 3,000 มันไม่แฟร์เหรอ

กับการที่ได้ชื่อที่1 เหรียญ เกียรติบัตร ตังอีก 3,000 และเหมือนเราจะให้เกินไป

1,000 ด้วย มันแย่มากเลยเหรอที่เราทำแบบนี้

เคยมีใครสนใจความรู้สึกเราไหม ที่เราต้องทำมินิทีสิสไปพร้อม โปรเจคนี้

เราต้องปั่นวันเดียว ทั้งตีบ รูปด้าน แปลน ไม่มีใครรู้หรอก เราไปซื้อดินน้ำมันมาสองร้อยกว่าบาท

เพื่อปั้นช็อตไม่กี่ช็อต ในหนังสั้น เราไม่ได้นอนมาสามวันเพื่อทำโปรเจคเด็กกำพร้าที่ไม่มีคนรัก

คนในกลุ่มไม่สนใจ

   แต่........ กุเจ็บใจ ที่มันมาขอตังเพิ่ม 8,000บาท  กุไม่ได้งก  

ขอแม่เดือนนึงก็ปาไปเกือบสามหมื่นแล้ว เพราะช่วงนี้ทำทีสิส กับเรียนพิเศษ

มึงไม่เคยคิดอยากคุยกะกุเลยสักนิด แต่ก็รวมหัวกันเพื่อจะมาบอกเรื่องนี้

ทำให้เราเจ็บช้ำมากอ่ะ มันเสียความรูสึกสุดๆเลย อยากจะเขวี้ยงโทรศัพท์ทิ้งเลย

ตอนมารับรางวัลก็ไม่ได้มา แล้วตอนตกลงกันที่ 3,000 ก็ไม่ได้บ่นสักคำ 

เราถามแล้วว่าจะเอาเท่าไหร่ ก็บอกว่าแล้วแต่เรา เราบอกอาจาย์

ของมหาลัยเพื่อนคนนั้นไปแล้วด้วย อาจารย์ก็รับทราบแล้วบอกว่าเราทำถูกแล้ว

          เราผิดหวังมากๆที่โดนแบบนั้น รู้ไหมว่า เราไม่ได้คาดหวังที่1เลย

เรารู้ว่าเราไม่ใช่คนที่วาดรูป เก่งมากมายอะไร ไม่ใช่คนที่คอนเซ็ปเป็นเลิศ

แต่เอาข้อมูลมารวบรวมให้คนอื่นเข้าใจได้ง่าย คนในกลุ่มเองยังไม่คิดว่าจะได้ที่1

เลยด้วยซ้ำ เพราะมันเป็นแค่โครงการเล็กๆง่ายๆ

แต่เรา เสียใจจริงๆที่เป็นแบบนี้ ถ้ากลุ่มเราไม่ได้เงิน 30,000  ทุกคนก็คงไม่ทำแบบนี้

ถ้าเกิดว่าผ่านมาเจอล่ะก็   เงิน 23,000 เราเอาไปทำบุญแล้ว เราจะไม่พูดอะไรอีก

เสียความรู้สึกมาก

      ส่วนเรื่องดีๆ ก็คือเราเจอเพื่อนที่เรียนสถาปัตย์ภายใน ม.มหาสารคาม

ที่เราเคยฝึกงานด้วยกัน คงเป็นดวงที่สมพงศ์กันที่เราเจอกันสามครั้ง  ก็บอกว่าวงการมันแคบ

คนมันมีแค่นี้ แล้วพวก....ยังมาทำแบบนี้กะกุ  (ช่างเรื่องนั้นไปเหอะ)

การที่เราสิงอยู่ที่หอมานาน ทำให้เรามีความสุขขึ้นมา การที่ได้เจอเพื่อนที่เข้าใจ

จากมหาลัยอื่น รุ่นน้องที่ มหาลัยก็น่ารักตามมาเชียร์ด้วย อยู่เย็นมากๆ เพราะประกาศผล

 5โมงกว่าๆแล้ว ฝนก็ตกไม่หยุด  รุ่นน้องมาให้อธิบายวิธีทำโปรเจค ซี ดี พี ว่ามันเป็นยังไง

จริงๆภาษาไทยมันก็อธิบายได้ แต่ไม่รู้ทำไมยิ่งเราเรียนไปก็จะบรยายด้วยภาษาไทย

ที่เข้าใจยาก และภาษาอังกฤษที่น้องมันไม่เข้าใจ มันเลยมาให้เราอธิบายห้ฟัง

เราดีใจนะที่มันมาถาม ถ้าเราช่วยใครได้ก็อยากจะช่วยเท่าที่ช่วยได้แหละ

  ขอบคุณอาจารย์จาก สถ.มหาสารคามนะคะ ใจดีเหมือนเราเป็นเด็กในคณะเค้าเลย

แถมมาถ่ายรูปให้ด้วย อาจะเพราะเราเป็นเพื่อนกับลูกศิษ์เค้าด้วยมั้ง แต่เป็นอาจารย์ที่

ใจดีมากจริงๆ อาจารย์มหาลัยเราหายไปตอนบ่าย ก็แอบเหงา แต่เราก็ไปสิงป็นเด็ก

ม.มหาสารคามชั่วคราวที่บูทเค้า ทุกคนน่ารักมากๆ แม้งานจะเงียบเหลือเกิน 

เพื่อนเราที่อยู่ ม.มหาสารคาม ทำตู้โทรศัพท์ได้ที่2

เราก็ดีใจมากๆกับเพื่อนด้วย อาจจะเพราะเพื่อนๆกับรุ่นน้องและอาจารย์ละมั้งที่ทำให้เรารู้สึกดีขึ้น

แม่.......ที่จะขาดไม่ได้ ไม่ว่าเราจะโทรไปบ่นให้แม่ฟังยังไง

ขอตังมาทำโปรเจคเยอะแค่ไหน แม่ก็จะช่วยเราเสมอ ตั้งแต่เรียนมหาลัยนี้ใช้เงินเยอะมาก

เราก็ไม่ค่อยได้ทำเรื่องให้ท่านภูมิใจมากนัก

แม่ก็ดีใจกับรื่องที่เราได้ที่1 ได้สักชั่วโมง พอเราโทรไปบอกเรื่องเพื่อนในกลุ่มแม่ก็เริ่มกลุ้มๆ

เหมือนเรา ต้องขอโทษด้วยนะคะแม่ ท่านแม่ของลูกดีที่สุดในโลก......*-*